شناخت مختصرى از زندگى پيامبر اسلام(ص)، قسمت دوم (پاياني)

  انصار

دسته دوم كه اينجا به آنها اشاره شده است، كسانى هستند كه قرآن آنها را[(‌انصار](‌مى نامد يعنىmohammad ياوران. مقصود، مسلمانانى هستند كه در مدينه بودند و در مدينه اسلام اختيار كرده بودند و حاضر شدند كه شهر خودشان را مركز اسلام قرار بدهند و برادران مسلمانشان را كه از مكه و جاهاى ديگر و البته بيشتر از مكه مىآيند در حالى كه هيچ ندارند و دست خالى مىآيند بپذيرند و نه تنها در خانه هاى خود جاى بدهند و به عنوان يك مهمان بپذيرند بلكه از جان و مال و حيثيت آنها حمايت كنند مثل خودشان. به طورى كه در تاريخ آمده است، منهاى ناموس، هر چه داشتند با برادران مسلمان خود به اشتراكدر ميان گذاشتند و حتى برادران مسلمان را بر خودشان مقدم مى داشتند: & و يؤثرون على انفسهم ولو كان بهم خصاصه &(‌1). آن هجرت بزرگمسلمين صدر اسلام خيلى اهميت داشتولى اگر پذيرش انصار نمى بود آنها نمى توانستند كارى انجام بدهند. اينها را هم قرآن تحت عنوان & و الذين آووا و نصروا[ &ذكر مى كند].آنان كه پناه دادند و يارى كردند اين مهاجران را. هم مهاجرت آنها در روزهاى سختى اسلام بود، هم يارى كردن اينها. هم آنها گذشت و فداكاريشان زياد بود هم اينها.

منافقين وبيامبر اكرم(ص)

& ان الذين جاؤا بالافك عصبه منكم لا تحسبوه شرا لكم بل هو خير لكم لكل مرىء منهم ما اكتسب من الاثم و الذى تولى كبره منهم له عذاب عظيم 0 لولا اذ سمعتموه ظن المؤمنون والمؤمنات بانفسهم خيرا و قالوا هذا افك مبين.&

آيات به اصطلاح[(‌افك](است[.(‌افك](‌دروغ بزرگى(‌تهمتى) است كه براى بردن آبروى رسول خدا بعضى از منافقين براى همسر رسول خدا جعل كردند. داستانش را قبلا به تفصيل نقل كرديم(‌1). اكنون آياترا مى خوانيم و نكاتى كه از اين آيات استفاده مى شود كه نكات تربيتى و اجتماعى بسيار حساسى است و حتى مورد ابتلاى خود ما در زمان خودمان است بيان مى كنيم. آيه مى فرمايد[.(‌& ان الذين جاؤا بالافك عصبه منكم](‌& آنان كه[(‌افك](را ساختند و خلق كردند، بدانيد يك دسته متشكل و يك عده افراد به هم وابسته از خود شما هستند. قرآن به اين وسيله مؤمنين و مسلمين را بيدار مى كند كه توجه داشته باشيد در داخل خود شما، از متظاهران به اسلام، افراد و دسته جاتى هستند كه دنبال مقصدها و هدفهاى خطرناكمى باشند، يعنى قرآن مى خواهد بگويد قصه ساختن اين[(‌افك](از طرف كسانى كه ساختند روى غفلت و بى توجهى و ولنگارى نبود، روى منظور و هدف بود، هدف هم بى آبرو ساختن پيغمبر و از اعتبار انداختن پيغمبر بود، كه به هدفشان نرسيدند. قرآن مى گويد آنها يك دسته به هم وابسته از ميان خود شما بودند، و بعد مى گويد اين شرى بود كه نتيجه اش خير بود، و در واقع اين شر نبود[:(‌& لا تحسبوه شرا لكم بل هو خير لكم](‌&، گمان نكنيد كه اين يك حادثه سوئى بود و شكستى براى شما مسلمانان بود، خير، اين داستان با همه تلخى آن به سود جامعه اسلامى بود. حال چرا قرآن اين داستان را خير مى داند نه شر و حال آن كه داستان بسيار تلخى بود؟ داستانى براى مفتضح كردن پيغمبر اكرم ساخته بودند و روزهاى متوالى حدود چهل روز گذشت تا اينكه وحى نازل شد و تدريجا اوضاع روشن گرديد. خدا مى داند در اين مدت بر پيغمبر اكرم و نزديكان آن حضرت چه گذشت !

اين را به دو دليل قرآن مى گويد خير است: يكدليل اينكه اين گروه منافق شناخته شدند. در هر جامعه اىA0185230.jpg يكى از بزرگترين خطرها اين استكه صفوف مشخص نباشد، افراد مؤمن و افراد منافق همه در يك صف باشند. تا وقتى كه اوضاع آرام است خطرى ندارد.

يك تكان كه به اجتماع بخورد اجتماع از ناحيه منافقين بزرگترين صدمه ها را مى بيند. لهذا به واسطه حوادثى كه براى جامعه پيش مىآيد باطنها آشكار مى شود و آزمايش پيش مىآيد، مؤمنها در صف مؤمنين قرار مى گيرند و منافقها پرده نفاقشان دريده مى شود و در صفى كه شايسته آن هستند قرار مى گيرند. اين يك خير بزرگ براى جامعه است.

آن منافقينى كه اين داستان را جعل كرده بودند، آنچه برايشان به تعبير قرآن ماند[(‌اثم](‌بود[.(‌اثم](‌يعنى داغ گناه. تا زنده بودند، ديگر اعتبار پيدا نكردند.

فايده دوم اين بود كه سازندگان داستان، اين داستان را آگاهانه جعل كردند نه ناآگاهانه، ولى عامه مسلمين نا آگاهانه ابزار اين[(‌عصبه](‌قرار گرفتند. اكثريت مسلمين با اينكه مسلمان بودند، با ايمان و مخلص بودند و غرض و مرضى نداشتند بلند گوى اين[(‌عصبه](‌قرار گرفتند ولى از روى عدم آگاهى و عدم توجه، كه خود قرآن مطلب را خوب تشريح مى كند.

اين يك خطر بزرگ است براى يك اجتماع، كه افرادش نا آگاه باشند. دشمن اگر زيرك باشد خود اينها را ابزار عليه خودشان قرار مى دهد، يك داستان جعل مى كند، بعد اين داستان را به زبان خود اينها مى اندازد، تا خودشان قصه اى را كه دشمنشان عليه خودشان جعل كرده بازگو كنند. اين علتش ناآگاهى است و نبايد مردمى اينقدر نا آگاه باشند كه حرفى را كه دشمن ساخته ندانسته بازگو كنند. حرفى كه دشمن جعل مى كند وظيفه شما اين است كه همان جا دفنش كنيد. اصلا دشمن مى خواهد اين پخش بشود. شما بايد دفنش كنيد و به يك نفر هم نگوييد، تا به اين وسيله با حربه سكوت نقشه دشمن را نقش برآب كنيد(‌2).

فايده دوم اين داستان اين بود كه اشتباهى كه مسلمين كردنداين بود كه(‌مشخص شد)يعنى حرفى را كه يك عصبه(‌يك جمعيت و يك دستهبه هم وابسته) جعل كردند، ساده لوحانه و ناآگاهانه از آنها شنيدند و بعد كه به هم رسيدند، گفتند: چنين حرفى شنيدم، آن يكى گفت: من هم شنيدم، ديگرى گفت: نمى دانم خدا عالم است، باز اين براى او نقل كرد و نتيجه اين شد كه جامعه مسلمان، ساده لوحانه و نا آگاهانه بلند گوى يك جمعيت چند نفرى شد.

اين داستان[(‌افك](‌كه پيدا شد يك بيدار باش عجيبى بود. همه چشمها را به هم ماليدند: از يك طرف آنها را شناختيم و از طرفديگر خودمان را شناختيم. ما چرا چنين اشتباه بزرگى را مرتكبشديم، چرا ابزار دست اينها شديم؟ !...

فايده دوم[داستان افك] همين بود كه به مسلمين يك آگاهى و يك هوشيارى داد. در خود قرآن آورد كه براى هميشه بماند، مردم بخوانند و براى هميشه درس بگيرند كه مسلمان ! نا آگاهانه ابزار قرار نگير، نا آگاهانه بلندگوى دشمن نباش.

خدا مى داند اين يهوديها در درجه اول و بهاييها كه ابزار دستيهوديها هستند چقدر از اين جور داستانها جعل كردند. گاهى يك چيزى را يكيهودى يا يك مسيحى عليه مسلمين جعل كرده، آنقدر شايع شده كه كم كم داخل كتابها آمده، بعد آنقدر مسلم فرض شده كه خود مسلمين باورشان آمده است، مثل داستان كتابسوزى اسكندريه.

[.. 1 نوار مذكور در دست نيست ولى خلاصه داستان به نقل اهل سنت اين است كه عايشه همسر پيامبر هنگام بازگشت مسلمين از يك غزوه، در يكى از منزلها براى قضاى حاجت داخل جنگلى شد، در آنجا طوق(‌روبند) او به زمين افتاد و مدتى دنبال آن مى گشت و در نتيجه از قافله باز ماند و توسط صفوان كه از دنبال قافله براى جمع آورى از راه ماندگان حركت مى كرد، با تأخير وارد مدينه شد. به دنبال اين حادثه منافقين تهمتهايى را عليه همسر پيامبر شايع كردند].

2.. مثلا يك وقتى شايع بود و شايد هنوز هم در ميان بعضيها شايع است، يك وقتى ديدم يك كسى مىdome1c.jpg گفت: اين فلسطينيها ناصبى هستند[.(‌ناصبى ](‌يعنى دشمن على عليه السلام. ناصبى غير از سنى است. سنى يعنى كسى كه خليفه بلا فصل را ابوبكر مى داند و على عليه السلام را خليفه چهارم مى داند و معتقد نيست كه پيغمبر شخصى را بعد از خود به عنوان خليفه نصب كرده است. مى گويد پيغمبر كسى را به خلافت نصب نكرد و مردم هم ابوبكر را انتخاب كردند. سنى براى اميرالمؤمنين احترام قائل است چون او را خليفه چهارم و پيشواى چهارم مى داند، و على را دوستدارد. ناصبى يعنى كسى كه على را دشمن مى دارد. سنى مسلمان است ولى ناصبى كافر است، نجس است. ما با ناصبى نمى توانيم معامله مسلمان بكنيم. حال يك كسى مىآيد مى گويد اين فلسطينيها ناصبى هستند. آن يكى مى گويد. اين به آن مى گويد، او هم يك جاى ديگر تكرار مى كند، و همين طور. اگر ناصبى باشند كافرند و در درجه يهوديها قرار مى گيرند. هيچ فكر نمى كنند كه اين، حرفى است كه يهوديها جعل كرده اند. در هر جايى يك حرف جعل مى كنند براى اينكه احساس همدردى نسبت به فلسطينيها را از بين ببرند. مى دانند مردم ايران شيعه اند و شيعه دوستدار على و معتقد است هر كس دشمن على باشد كافر است، براى اينكه احساس همدردى را از بين ببرند، اين مطلب را جعل مى كنند. در صورتى كه ما يكى از سالهايى كه مكه رفته بوديم، فلسطيني ها را زياد مى ديديم، يكى از آنها آمد به من گفت: فلان مسأله از مسائل حج حكمش چيست؟ بعد گفت من شيعه هستم، اين رفقايم سنى اند. معلوم شد داخل اينها شيعه هم وجود دارد. بعد خودشان مى گفتند بين ما شيعه و سنى هست. شيعه هم زياد داريم. همين ليلا خالد معروف شيعه است. در چندين نطق و سخنرانى خودش در مصر گفته من شيعه ام. ولى دشمن يهودى يك عده مزدورى را كه دارد، مأمور مى كند و مى گويد: شما پخش كنيد كه اينها ناصبى اند. قرآن دستور داده در اين موارد اگر چنين نسبتهايى نسبت به افرادى كه جزو شما هستند و مثل شما شهادتين مى گويند، شنيديد وظيفه تان چيست.

تاريخجه نبرد مسلمين

مى دانيم كه اسلام دين توحيد است و براى هيچ مسئله اى به اندازه توحيد يعنى خداى يگانه را پرستش كردن و غير او را پرستش نكردن اهميتقائل نيست و نسبت به هيچ مسئله اى به اندازه اين مسئله حساسيت ندارد. مردم قريش كه در مكه بودند مشرك بودند. اين بود كه يك نبرد پى گيرى ميان پيغمبر اكرم و مردم قريش كه همان قبيله رسول اكرم بودند در گرفت. سيزده سال پيغمبر اكرم در مكه بودند.

در تمام دوره سيزده ساله مكه به احدى اجازه جهاد و حتى دفاع نداد، تا آنجا كه واقعا مسلمانان به تنگ آمدند و با اجازه آن حضرت گروهى به حبشه مهاجرت كردند، اما سايرين ماندند و زجر كشيدند. تنها در سال دوم مدينه بود كه رخصت جهاد داده شد.

در دوره مكه مسلمانان تعليمات ديدند، با روح اسلام آشنا شدند، ثقافت اسلامى در اعماق روحشان نفوذ يافت. نتيجه اين شد كه پس از ورود در مدينه هر كدام يك مبلغ واقعى اسلام بودند و رسول اكرم كه آنها را به اطراف و اكناف مى فرستاد خوب از عهده بر مىآمدند. هنگامى هم كه به جهاد مى رفتند مى دانستند براى چه هدفو ايده اى مى جنگند. به تعبير اميرالمؤمنين عليه السلام:

18426.jpg| و حملوا بصائرهم على اسيافهم |(‌1).

[(‌همانا بصيرتها و انديشه هاى روشن و حساب شده خود را بر شمشيرهاى خود حمل مى كردند](.

چنين شمشيرهاى آبديده و انسانهاى تعليمات يافته بودند كه توانستند رسالت خود را در زمينه اسلام انجام دهند. وقتى كه تاريخ را مى خوانيم و گفتگوهاى اين مردم را كه تا چند سال پيش جز شمشير و شتر چيزى را نمى شناختند مى بينيم، از انديشه بلند و ثقافت اسلامى اينها غرق در حيرت مى شويم.

بعداز13سال،رسول اكرم(ص) آمدند مدينه و در مدينه بود كه مسلمين قوت و قدرتى پيدا كردند. جنگ بدر و جنگ احد و جنگ خندق و چند جنگ كوچك ديگر ميان مسلمين كه در مدينه بودند با مشركين قريش كه در مكه بودند درگرفت. در جنگ بدر مسلمانها فتح خيلى بزرگى نمودند.

غزوه احد

چنانكه مى دانيم، ماجراى احد به صورت غم انگيزى براى مسلمين پايان يافت. هفتاد نفر از مسلمين و از آن جمله جناب حمزه، عموى پيغمبر، شهيد شدند. مسلمين در ابتدا پيروز شدند و بعد در اثر بى انضباطى گروهى كه از طرف رسول خدا بر روى يك[(‌تل](‌گماشته شدند، مورد شبيخون دشمن واقع شدند. گروهى كشته و گروهى پراكنده شدند و گروه كمى دور رسول اكرم باقى ماندند. آخر كار همان گروه اندك بار ديگر نيروها را جمع كردند و مانع پيشروى بيشتر دشمن شدند. مخصوصا شايعه اينكه رسول اكرم كشته شد بيشتر سبب پراكنده شدن مسلمين گشت، اما همين كه فهميدند رسول اكرم زنده است نيروى روحى خويش را بازيافتند.

صلح حديبيه

پيغمبر اكرم در زمان خودشان صلحى كردند كه اسباب تعجب و بلكه اسباب ناراحتى اصحابشان شد، ولى بعد از يكى دو سال تصديق كردند كه كار پيغمبر درست بود. سال ششم هجرى است، بعد از آن است كه جنگ بدر، آن جنگ خونين به آن شكل واقع شده و قريش بزرگترين كينه ها را با پيغمبر پيدا كرده اند، وبعد از آن است كه جنگ احد پيش آمده و قريش تا اندازه اى از پيغمبر انتقام گرفته اند و باز مسلمين نسبتبه آنها كينه بسيار شديدى دارند، و به هر حال، از نظر قريش دشمن ترين دشمنانشان پيغمبر، و از نظر مسلمين هم دشمن ترين دشمنانشان قريش است. ماه ذى القعده پيش آمد كه به اصطلاح ماه حرام بود. در ماه حرام سنت جاهليت نيز اين بود كه اسلحه به زمين گذاشته مى شد و نمى جنگيدند. دشمنهاى خونى، در غير ماه حرام اگر به يكديگر مى رسيدند، البته همديگر را قتل عام مى كردند ولى در ماه حرام به احترام اين ماه اقدامى نمى كردند. پيغمبر خواست از همين سنت جاهليت در ماه حرام استفاده كند و برود وارد مكه شود و در مكه عمره اى بجا آورد و برگردد. هيچ قصدى غير از اين نداشت. اعلام كرد و باهفتصد نفر و به قول ديگر با هزار و چهارصد نفر - از اصحابش و عده ديگرى حركت كرد، ولى از همان مدينه كه خارج شدند محرم شدند، چون حجشان حج قران بود كه سوق هدى مى كردند يعنى قربانى را پيش از خودشان حركت مى دادند و علامت خاصى هم روى شانه قربانى قرار مى دادند، مثلا روى شانه قربانى كفش مى انداختند - كه از قديم معمول بود - كه هر كسى مى بيند بفهمد كه اين حيوان قربانى است. دستور داد كه اينها كه هفتصد نفر بودند هفتاد شتر به علامت قربانى در جلوى قافله حركت دهند كه هر كسى كه از دور مى بيند بفهمد كه ما حاجى هستيم نه افراد جنگى. زى و همه چيز، زى حجاج بود. از آنجا كه كار، مخفيانه نبود و علنى بود، قبلا خبر به قريش رسيده بود. پيغمبر در نزديكيهاى مكه اطلاع يافت كه قريش، زن و مرد و كوچك و بزرگ، از مكه بيرون آمده و گفته اند[:(‌به خدا قسم كه ما اجازه نخواهيم داد كه محمد وارد مكه شود](. با اينكه ماه، ماه حرام بود، اينها گفتند ما در اين ماه حرام مى جنگيم. از نظر قانون جاهليت هم كار قريش بر خلافسنت جاهليت بود. پيغمبر تا نزديك اردوگاه قريش رفت و در آنجا دستور داد كه پايين آمدند. مرتب رسولها و پيامرسانها از دو طرف مبادله مى شدند. ابتدا از طرف قريش چندين نفر به ترتيب آمدند كه تو چه مى خواهى و براى چه آمده اى؟ پيغمبر فرمود من حاجى هستم و براى حج آمده ام، كارى ندارم، حجم را انجام مى دهم، بر مى گردم و مى روم. هر كس هم كه مىآمد، وضع اينها را كه مى ديد مى رفت به قريش مى گفت: مطمئن باشيد كه پيغمبر قصد جنگ ندارد. ولى آنها قبول نكردند و مسلمين(‌خود پيغمبر اكرم هم) چنين تصميم گرفتند كه ما وارد مكه مى شويم ولو اينكه منجر به جنگيدن شود، ما كه نمى خواهيم بجنگيم، اگر آنها با ما جنگيدند با آنها مى جنگيم[.(‌بيعت الرضوان](‌در آنجا صورت گرفت. مجددا با پيغمبر بيعت كردند براى همين امر، تا اينكه نماينده اى از طرف قريش آمد و گفت كه ما حاضريم با شما قرار داد ببنديم. پيغمبر فرمود: من هم حاضرم. پيغامهايى كه پيغمبر مى داد پيغامهاى مسالمت آميزى بود. به چند نفر از اين پيامرسانها فرمود[:(‌| ويح قريش(1) اكلتهم الحرب | واى به حال قريش، جنگ اينها را تمام كرد. اينها از من چه مى خواهند؟ مرا وا بگذارند با ديگر مردم، يا من از بين مى روم، در اين صورت آنچه آنها مى خواهند به دست ديگران انجام شده، و يا من بر ديگران پيروز مى شوم كه باز به نفع اينهاست، زيرا من يكى از قريش هستم، باز افتخارى براى اينهاست](فايده نكرد. گفتند قرار داد picnahadصلح مى بنديم. مردى به نام سهل بن عمرو را فرستادند و قرار داد صلح بستند كه پيغمبر امسال بر گردد و سال آينده حق دارد بيايد اينجا و سه روز در مكه بماند، عمل عمره اش را انجامدهد و باز گردد.

[. 1(‌ويح](‌همان واى است كه ما مى گوييم اما[(‌واى](‌در حال خوش و بش. در عربى يك[(‌ويل](داريم و يك[(‌ويح](. ما در فارسى كلمه اى بجاى[(‌ويح](‌نداريم. وقتى مى گويند ويلك، اين در مقام تندى و شدت است. وقتى مى گويند و يحك، اين در مقام خوش و بش و مهربانى است.

نشانى به همان نشانى كه همينكه اين قرار داد صلح رابستند و بعد مسلمين آزادى پيدا كردند وآزادانه مى توانستند اسلام را تبليغ كنند، در مدت يك سال يا كمتر، از قريش آن اندازه مسلمان شد كه در تمام آن مدت بيست سال مسلمان نشده بود. بعد هم اوضاع آنچنان به نفع مسلمين چرخيد كه مواد قرار داد خودبخود از طرف خود قريش از بين رفتو يك شور عملى و معنوى در مكه پديد آمد.

سهيل بن عمرو يك پسر داشتكه مسلمان و در جيش مسلمين بود. اين قرار داد را كه امضا كردند، پسر ديگرش دوان دوان از قريش فرار كرد و آمد نزد مسلمين. تا آمد، سهيل گفت قرار داد امضا شده، من بايد او را برگردانم. پيغمبر هم به او - كه اسمش ابوجندل بود - فرمود برو، خداوند براى شما مستضعفين هم راهى باز مى كند. اين بيچاره مضطرب شده بود، داد مى كشيد و مى گفت: مسلمين ! اجازه ندهيد مرا ببرند ميان كفار كه مرا از دينم برگردانند. مسلمين هم عجيبناراحتبودند و مى گفتند: يا رسول الله ! اجازه بده اين يكى را ديگر ما نگذاريم ببرند. فرمود: نه، همين يكى هم برود.

داستان شيرينى نقل كرده اند كه مردى از مسلمين به نام ابوبصير كه در مكه بود و مرد بسيار شجاع و قويى هم بود فرار كرد آمد به مدينه. قريش طبق قرار داد خودشان دو نفر فرستادند كه بيايند او را برگردانند. آمدند گفتند ما طبق قرار داد بايد اين را ببريم. حضرت فرمود: بله همينطور است. هر چه اين مرد گفت: يا رسول الله ! اجازه ندهيد مرا ببرند، اينها در آنجا مرا از دينم بر مى گردانند، فرمود: نه، ما قرار داد داريم و در دين ما نيستكه بر خلافقرار داد خودمان عمل بكنيم، طبق قرار داد تو برو، خداوند هم يك گشايشى به تو خواهد داد. رفت او را تقريبا در يك حالت تحت الحفظ مى بردند. او غير مسلح بود و آنها مسلح بودند. رسيدند به ذوالحليفه، تقريبا همين محل مسجد الشجره كه احرام مى بندند و تا مدينه هفت كيلومتر است. در سايه اى استراحت كرده بودند. يكى از آندو شمشيرش در دستش بود. اين مرد به او گفت: اين شمشير تو خيلى شمشير خوبى است، بده من ببينم. گفت بگير. تا گرفت زد او را كشت. تا او را كشت، نفر ديگر فرار كرد و مثل برق خودش را رساند به مدينه. تا آمد، پيغمبر فرمود مثل اينكه خبر تازه اى است؟ بله، رفيق شما رفيق مرا كشت. طولى نكشيد كه ابوبصير آمد. گفت: يا رسول الله ! تو به قرار دادت عمل كردى. قرار داد شما اين بود كه اگر كسى از آنها فرار كرد تو او را تسليم بكنى، و تو تسليم كردى، پس كارى به كار من نداشته باشيد. بلند شد رفت و در كنار درياى احمر، نقطه اى را پيدا كرد و آنجا را مركز قرار داد. مسلمينى كه در مكه تحت زجر و شكنجه بودند همينكه اطلاع پيدا كردند كه پيغمبر كسى را جوار نمى دهد ولى او رفته در ساحل دريا و آنجا نقطه اى را مركز قرار داده، يكى يكى رفتند آنجا. كم كم هفتاد نفر شدند و خودشان قدرتى تشكيل دادند. قريش ديگر نمى توانستند رفت و آمد بكنند. خودشان به پيغمبر نوشتند كه يا رسول الله ! ما از خير اينها گذشتيم، خواهش مى كنيم به آنها بنويسيد كه بيايند مدينه و مزاحم ما نباشند، ما از اين ماده قرار داد خودمان صرفنظر كرديم، و به همين شكل صرف نظر كردند.

به هر حال اين قرار داد صلح براى همين خصوصيت بود كه زمينه روحى مردم براى عمليات بعدى فراهم تر بشود، و همين طور هم شد، عرض كردم مسلمين بعد از آن در مكه آزادى پيدا كردند، و بعد از اين آزادى بود كه مردم دسته دسته مسلمان مى شدند، و آن ممنوعيتها به كلى از ميان برداشته شده بود.

فتح مكه

در سال هشتم هجرت، پيغمبر اكرم مكه را فتح كرد، فتحى بدون خونريزى.

فتح مكه براى مسلمين يكموفقيت بسيار عظيم بود چون اهميت آن تنها از جنبه نظامى نبود، از جنبه معنوى بيشتر بود تا جنبه نظامى. مكه ام القراء عرب و مركز عربستان بود. قهرا قسمتهاى ديگر تابع مكه بود و به علاوه يك اهميتى بعد از قضيه عام الفيل و ابرهه كه حمله برد به مكه و شكست خورد پيدا كرده بود. بعد از اين y024.jpgقضيه اين فكر براى همه مردم عرب پيدا شده بود كه اين سرزمين تحت حفظ و حراست خداوند استو هيچ جبارى بر اين شهر مسلط نخواهد شد. وقتى پيغمبر اكرم به آن سهولت آمد مكه را فتح كرد گفتند پس اين امر دليل بر آن است كه او بر حق است و خدا راضى است. به هر حال اين فتح خيلى براى مسلمين اهميت داشت. مسلمين وارد مكه شدند. مشركين هم در مكه بودند. تدريجا از قريش هم خيلى مسلمان شده بودند.

يك جامعه دوگانه اى در مكه به وجود آمده بود، نيمى مسلمان و نيمى مشرك. حاكم مكه از طرف پيغمبر اكرم معين شده بود يعنى مشركين و مسلمين تحت حكومت اسلامى زندگى مى كردند. بعد از فتح مكه مسلمين و مشركين با هم حج كردند با تفاوتى كه ميان حج مشركين و حج مسلمين وجود داشت. آنها آداب خاصى داشتند كه اسلام آنها را نسخ كرد...

برائت ازمشركين

حج يك سنت ابراهيمى ست كه كفار قريش در آن تحريفهاى زيادى كرده بودند. اسلام با آن تحريفها مبارزه كرد. پس يك سال هم به اين وضع باقى بود. } سال نهم هجرى شد در اين سال پيغمبر اكرم در ابتدا به ابوبكر مأموريت داد كه از مدينه برود به مكه و سمت اميرالحاجى مسلمين را داشته باشد، ولى هنوز از مدينه چندان دور نشده بود(‌1) كه جبرئيل بر رسول اكرم نازل شد(‌اين را شيعه و سنى نقل كرده اند) و دستور داد پيغمبر، على(‌ع) را مأموريت بدهد براى امارت حجاج و براى ابلاغ سوره برائت. اين سوره اعلام خيلى صريح و قاطعى است به عموم مشركين به استثناى مشركينى كه با مسلمين هم پيمان اند و پيمانشان هم مدتدار استو بر خلاف پيمان هم رفتار نكرده اند، مشركينى كه با مسلمين يا پيمان ندارند يا اگر پيمان دارند بر خلاف پيمان خودشان رفتار كرده اند و قهرا پيمانشان نقض شده است. اعلام سوره برائت اين است كه على(‌ع) بيايد در مراسم حج در روز عيد قربان كه مسلمين و مشركين همه جمع هستند، به همه مشركين اعلام كند كه از حالا تا مدت چهار ماه شما مهلت داريد و آزاد هستيد هر تصميمى كه مى خواهيد بگيريد. اگر اسلام اختيار كرديد يا از اين سرزمين مهاجرت كرديد، كه هيچ، و الا شما نمى توانيد در حالى كه مشرك هستيد در اينجا بمانيد. ما دستور داريم شما را قلع و قمع كنيم به كشتن، به اسير كردن، به زندان انداختن و به هر شكل ديگرى. در تمام اين چهار ماه كسى متعرض شما نمى شود. اين چهار ماه مهلت است كه شما درباره خودتان فكر بكنيد. اين سوره با كلمه[(‌برائه]((‌2) شروع مى شود: & برائه من الله و رسوله الا الذين عاهدتم من المشركين &. اعلام عدم تعهد استاز طرف خدا و از طرف پيغمبر خدا در مقابل مردم مشرك و در آيات بعد تصريح مى كند همان مردم مشركى كه شما قبلا با آنها پيمان بسته ايد و آنها نقض پيمان كرده اند.

على(‌ع) آمد در مراسم حج شركت كرد. اول در خود مكه اين[ عدم تعهد ] را اعلام كرد، ظاهرا(‌ترديد از من است) در روز هشتم كه حجاج حركت مى كنند به طرفعرفات(‌3) در يكمجمع عمومى در مسجدالحرام سوره برائت را به مشركين اعلام كرد ولى براى اينكه اعلام به همه برسد و كسى نباشد كه بى خبر بماند، وقتى كه مى رفتند به عرفات و بعد هم به منا، در مواقع مختلف، در اجتماعات مختلف هى مى ايستاد و بلند اعلام مى كرد و اين اعلام خدا و رسول را با فرياد به مردم ابلاغ مى نمود. نتيجه اين بود كه ايها الناس ! امسال آخرين سالى است كه مشركين با مسلمين حج مى كنند. ديگر از سال آينده هيچ مشركى حق حج كردن ندارد و هيچ زنى حق ندارد لخت و عريان طواف كند.

يكى از بدعتهايى كه قريش به وجود آورده بودند اين بود كه به مردم غير قريش اعلام كرده بودند هر كس بخواهد طواف بكند حق ندارد با لباس خودش طواف بكند، بايد از ما لباس عاريه كند يا كرايه كند، و اگر كسى با لباس خودش طواف مى كرد مى گفتند اين لباس را تو بايد اينجا صدقه بدهى يعنى به فقرا بدهى. زورگويى مى كردند. يك سال زنى آمده بود براى حج و مى خواستبا لباس خودش طواف بكند. گفتند اين كار ممنوع است. بايد اين لباس را بكنى و لباس ديگرى را در اينجا تهيه بكنى. گفت بسيار خوب، پس لخت و عور طواف مى كنم. گفتند مانعى ندارد. آنوقت بعضيها كه نمى خواستند با لباس قريش طواف بكنند و از لباس خودشان صرف نظر بكنند، لخت و عور دور خانه كعبه طواف مى كردند.

جزء اعلامها اين بود كه طواف لختو عريان قدغن شد، هيچكس حق ندارد لخت و عور طواف بكند و اين حرف مهملى هم كه قريش گفته اند بايد از ما لباس كرايه كنيد غلط است. اين هم كه اگر كسى با لباس احرام خود يا غير لباس احرام(‌لباس احرام را شرط نمى دانستند) طواف كرد بايد آن را بدهد به فقرا، لازم نيست، بايد نگه دارد براى خود.

به هر حال اميرالمؤمنين آمد و مكرر در مكرر و در جاهاى مختلف اين اعلام را به مردم ابلاغ كرد. نوشته اند آنقدر مكرر مى گفت كه صداى على(‌ع) گرفته بود، از بس كه در مواقع مختلف، هر جا اجتماعى بود اين آيات را مى خواند و ابلاغ مى كرد تا يك نفر هم باقى نماند كه بعد بگويد به من ابلاغ نشد. وقتى كه على(‌ع) خسته مى شد و صدايش مى گرفت، صحابه ديگر پيغمبر مىآمدند از او نيابت مى كردند و همان آيات را ابلاغ مى نمودند.

يك اختلافى ميان شيعه و سنى در ابلاغ سوره برائت موجود است و آن اينكه اهل تسنن بيشترشان به اين شكل تاريخ را نقل مى كنند كه پس از آنكه وحى خدا به رسول اكرم رسيد كه اين سوره را يا بايد خودت ابلاغ كنى يا كسى از خودت، و پيغمبر على(‌ع) را مأمور ابلاغ سوره برائت كرد، على به سوى مكه آمد. تا آمد، ابوبكر مضطربشد، پرسيد آيا اميرى يا رسول؟ يعنى آيا آمده اى ام

/ 1 نظر / 12 بازدید
Gharjistani

کارنامه اقتصادی حکومت پنج ساله کرزی؛ یک گام به جلو دو گام به عقب توسعه و انکشاف هر کشور در گرو رشد تولید ملی (GNP) می باشد تا زمان که تولید و در آمد ملی و در آمد سرانه کشوری رشد نداشته باشد، رفاه جامعه آن کشور از وضعیت مطلوب برخوردار نخواهد بود. پرسش مطرح در این گفتار این است که "تیم اقتصادی دولت پرزیدنت کرزی و حامیان بین المللی آن" بعد از پنج سال زمامداری به وعده های داده شده عمل کرده اند؟ اگر پاسخ مثبت است، چقدر در این پروسه موفقیت داشته اند؟ اگر موفقیت و کامیابی در این مسیر نداشته اند؛ علت یا علل آن چیست؟ ضعف مدیریت + فساد اداری + گسترش نا امنی = بحران اقتصادی پاسخ این پرسشها به داده ها و تحلیل های کارشناسانه نیاز دارد.